Żegnaj

Gdy wracam do domu po jałowej i przerażającej rozmowie o sztucznej inteligencji, dociera do mnie, że to prawda. Nieodwołalna… Zenek… pan Zenek… Zenon Tylman… Gdy w odbiciu szyby, za którą gęstnieje noc, czytam t e g o esemesa tak, jak kiedyś zmawiałem „Ojcze nasz”, wiem, że zawiódł najważniejszy algorytm świata – życie. Niby nic się nie zmieniło. Tylko język z czasu teraźniejszego przeszedł w przeszły. Zenek… Pan Zenek… Zenon Tylman…

Zenek miał minimum siedem żyć. Był kotem. Chadzał własnymi drogami i wyłącznie dla świętego spokoju przybrał ludzką postać. W Miejskim Ośrodku Kultury przepracował jakieś dwieście lat. Był w nim od zawsze. To jeden z tej starej gwardii, od którego młodsze pokolenia uczyły się sztuki cierpliwości, wrażliwości, smaku. Wyczarowywał piękne kaligrafie – dzisiaj już nikt tak nie potrafi. Tworzył i pielęgnował twórczość innych. Chyba nie ma w mieście artysty, któremu ten kot szczęśliwie i pomocnie nie przebiegł drogi. Artysta chirurgicznie perfekcyjny, pedantycznie odmierzający piękno od tandety. Gdyby kręcili w Olsztynie Bonda albo „Tańczącego z wilkami” nosiłby imię „Kot z miarką w oczach”.

W ponurym świecie sztucznej inteligencji i mdłych ersatzów, będzie mi brakowało Zenkowego konkretu. Jego intensywnego zapachu nikotyny. Sumiastego wąsa, w którym kryło się kilka pasemek akrylu. Pożółkłych, uwalonych farbą palców. Zgarbionej postaci, gdy upychał antyramy do niebieskiego rzęcha i serdecznych skinień głową z oddali, gdy na Starym Mieście sprzedawał swoje obrazy, wykupując kolejny tydzień, miesiąc życia…

Zenku, do zobaczenia gdzieś tam… Wszyscy dołączymy do ostatniego wernisażu. Ja coraz częściej, zamiast powieści, piszę klepsydry i pożegnania – również dla Ciebie. Nie przypuszczałem, że nastąpi to tak szybko. Jeszcze niedawno, jak sam się śmiałeś, „zacerowali” Cię w szpitalu.

Mariusz Sieniewicz
Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury w Olsztynie